Er zijn vast dingen die jij anderen alleen toestaat om te doen omdat je geen idee hebt hoe schadelijk of energie slurpend ze voor je zijn. Of hoe verdrietig ze je maken en hoeveel pijn jij jezelf daarmee aan doet.

Wanneer we steeds een beetje aandacht of een beetje liefde krijgen, of wanneer we op een of andere manier iets goeds doen, of wanneer het niet helemaal pijnlijk is dan gaan we vaak door. En kunnen we nog begrip tonen voor het kwetsende gedrag van iemand anders, nietwaar?

Ken je het verhaal van de kikker in de pan? Als je een kikker in een pan met heet water zet, springt hij er meteen uit. Maar als je hem in een pan met koud water zet en je verwarmt het water langzaam, dan merkt hij dat niet en gaat hij dood.

Als je dus langzaam aan de pijn gewend bent geraakt, waar die pijn dan ook vandaan komt, als de last elke keer een klein beetje zwaarder wordt (net als het water steeds warmer wordt), dan wen je er aan. Dat denk je tenminste, je hebt het niet bewust in de gaten.

Natuurlijk heb jij wel een interne grens. Alleen ben je ondertussen een kei geworden om daar niet naar te luisteren of steeds een klein stapje overheen te gaan. Maar op een of andere manier maakt je interne grens zich wel zichtbaar en hoopt dat je ooit reageert- doordat je ziek wordt, prikkelbaar of je chagrijnig, of je ervaart onverklaarbare pijn. Depressies, verslavingen, paniekaanvallen en ongelukken zijn meestal een poging van de zelfgenezende krachten om je duidelijk te maken dat het tijd wordt om uit de pan te springen.

Susanne Hühn schrijft in haar boek “Het helen van het innerlijk kind”, dat wanneer het innerlijk kind de kans kreeg om regels op te mogen stellen dat ze er dan zo uit zien:

❤ Als iemand gemeen tegen je doet, mag je huilen en je hoeft niet meer naar hem toe te gaan.
❤ Neem de tijd om niets te doen en naar de wolken te kijken en bloemen te plukken.
❤ Weest niet zo bang, maar ga naar buiten en doe gewoon waar je zin in hebt.
❤ Als je iets niet leuk vindt, stop er dan mee.
❤ Ga naar mensen toe die je omarmen, die van je houden en aan wie jij onbeperkt kunt en mag laten zien dat je van ze houdt.
❤ Doe eens gek en denk niet altijd aan wat anderen zeggen of zouden kunnen zeggen.
❤ Als je iets niet kunt, vraag dan om hulp. Herinner jezelf eraan dat je niet alles alleen hoeft te doen.

Mooie regels toch? Het klinkt heerlijk.
Of heb je allerlei redenen al bedacht waarom dit niet zo gemakkelijk te doen is of het niet klopt? Volgens Susanne is dan de pijnvermijding aan het werk.
Waarom pijnvermijding? Omdat het pijn doet om naar de behoeften van het innerlijk kind te kijken. Je bent immers heel goed geworden in ze te verstoppen of negeren. Ergens kon je niet anders en ben jij jezelf gaan aanpassen of heb jij je eigen behoeften aan de kant gezet in de hoop op veiligheid of liefde en aandacht.

Dat was toen, nu ben jij een volwassene en zijn er betere mogelijkheden om voor jezelf te zorgen. Je bent handelingsbekwaam geworden. Maar let op; een groot deel van jezelf weet dat nog niet. De kans is groot dat je nog een groot deel handelt vanuit het innerlijk kind, wat zich van alles heeft aangepraat en beloofd om erbij te horen, om gezien te worden of om zich te kunnen redden.

Het is tijd om naar je innerlijk kind te gaan kijken en luisteren. Misschien weet het iets wat jij bent vergeten…. En is het tijd om het kind gerust te stellen, het zichzelf te laten zijn en jij ook!

Wil je hier meer over weten of wil je gaan werken met je innerlijk kind? In de training loslaten krijg je hier tools voor. We kunnen dit ook individueel aanpakken als je dat liever hebt.

Geef je kleine meid of jongen maar eens een diepe knuffel.

Liefs,
Laila

× Waarmee kan ik je helpen?