Hij werkt fulltime. En staat dag en nacht klaar voor iedereen. ’s Morgens zet hij de wekker om half 7 om op tijd op het werk te zijn. Maar voordat hij naar zijn werk gaat zorgt hij ervoor dat hij de kinderen eten heeft gegeven, de schooltas heeft gevuld met het middag eten, een dikke knuffel aan hen heeft gegeven en tussendoor nog even zelf snel een boterham naar binnen heeft gewerkt met een kopje koffie of thee. Rennend van boven naar beneden, nog net op tijd denkend aan de gymtas, en dan snel de kinderen naar school brengt om vervolgens op tijd te zijn voor het werk. En op het werk doet hij alles wat van hem verwacht wordt, zonder te mopperen, ook al heeft hij vandaag geen zin.  Zijn lijf is moe, en hij heeft al dagen last van pijn in zijn rug en schouders. Zo halverwege de dag merkt hij dat de vermoeidheid toeslaat, maar er ligt nog een stapel werk, dat moet nog af, dus spreekt hij zichzelf aan om nog even door te zetten. Vanavond mag hij lekker op de bank ploffen maar nu niet. Nu moet hij nog even een tandje bij zetten zodat zijn lijstje van vandaag af komt. Voordat het zover is dat hij tot rust mag komen, vanavond bij de tv.

Aan het einde van de werkdag merkt hij dat zijn schouders nog meer gespannen zijn, en dat het doortrekt tot in de nek, en dat alwéér de hoofdpijn lichtjes optreedt. Eigenlijk blij dat het werk gedaan is maar ook niet helemaal tevreden omdat er nog wat is blijven liggen wat vandaag af moest zijn. En met een rotgevoel gaat hij naar huis, want hij had dan toch niet moeten kletsen met die collega dan was het wellicht af geweest.

En dan thuis aangekomen moet er nog gekookt worden. Snel wordt het eten gekookt, de tafel gedekt en tussendoor denkt hij er nog aan wat morgen zeker niet vergeten mag worden en dat dadelijk ook nog de kinderen in bad moeten, de post nog besproken moet worden, en dat ene ding moeten ze nog uitzoeken. En dan eindelijk… mag hij rusten.

Tijdens het eten komt dat ene gesprek van vandaag weer omhoog. Het blijft hem dwars zitten, hij had dat anders moeten doen, merkt dat het hem irriteert hoe die collega heeft gereageerd. Zijn  vrouw merkt dat er iets is, vraagt wat er is en hij zegt laat maar. Hij zucht een keer en begint met zijn kinderen te kletsen.

Na het bad liggen de kinderen eindelijk in bed. En zijn vrouw wil toch nog even bespreken wat er aan de hand is, ze voelt dat hij niet lekker in zijn vel zit, maar hij wil er niet over praten.  Hij zit achter de laptop om nog even uit te zoeken wat hij beloofd had om te doen. En na een uurtje of twee klapt hij de laptop dicht en gaat bij de tv zitten. Na 5 minuten vallen zijn ogen dicht en valt hij in slaap.

Hij is op, zijn lichaam is moe/uitgeput. Hij is vandaag en waarschijnlijk weken/maanden daarvoor vele malen over zijn grenzen gaan. Hij heeft niet geluisterd naar de lichamelijke signalen; moe, spierpijn, spanningen in nek en schouders, hoofdpijn elke dag na het werk. Ook heeft hij geen rust/pauze genomen om op adem te komen. ’s Morgens vroeg staat hij al met haast op gaat zo de hele dag ook door. En alles wat hij voelt, stopt hij weg, denkt aan alles wat er nog gedaan moet worden en geeft hierdoor geen ruimte aan wat er in hem gebeurd.

En zo vult hij zijn dagen met alles wat hij moet doen en wat er van hem verwacht wordt, tenminste dat denkt hij. En hij denkt ook dat wat hij doet, dat hij dat ook moet doen. Dat eerst alles gedaan moet zijn voordat hij aan zichzelf mag denken. Hij voelt zich steeds beroerder en zit echt niet meer lekker in zijn vel.

Wat gun je deze man?

Ik gun hem minder haast, rust in zijn hoofd en in zijn lijf, pauzes door de dag heen, zodat hij beseft wat hij doet. Dat hij ook beseft dat zijn lijstje te lang is en dat het van de zotte is wat hij van zichzelf verwacht. Ik gun hem collega’s waar die hulp aan durft te vragen. Ik gun hem de moed om op de rem te stappen en het anders te gaan doen. Ik gun hem momenten, warme momenten met zijn kinderen/gezin, zodat ze voelen dat ze van elkaar houden en dat aan elkaar kunnen geven en schenken, ik gun hen allen een fijne gezellig ochtend. Ik gun deze man zelfliefde om tussendoor eens stil te mogen staan om te ervaren hoe het met hem gaat en dat hij dan doet wat hij nodig heeft. Ik gun deze man dat hij stopt met over zijn grenzen gaan, en luistert naar zijn lichaam, en daar goed voor gaat zorgen. Ik gun hem de moed om te durven voelen wat er in hem gebeurt, en dat hij het ook durft te uiten. Dat hij durft hulp te vragen en aan te geven dat het niet lekker met hem gaat.

Ik gun hem bewustwording, aandacht en liefdevolle zelfzorg.

Want hij is het waard. Hij is het waard om goed voor te zijn, hij is het waard om goed voor te zorgen, hij is het waard om van te houden. Hij is het gewoon waard om wie hij is.

 

En als ik dan verder ga…

Wat doet dit verhaal met jou?

Jij bent het ook waard. Jij bent het waard om aandacht te krijgen, om tijd te mogen nemen voor jezelf, jij bent het waard om te mogen zijn wie je bent. Om te mogen doen wat jij wilt, en nodig hebt. Jij bent het waard, gewoon omdat dat zo is.

 

Ben bewust van wat jij jezelf oplegt. Wat jij jezelf niet geeft terwijl je het wel nodig hebt. Waar ga jij over jouw grenzen? Wat heb jij nodig?

 

Dus…. ipv wat gun je deze man?

Wat gun jij jezelf?

En wat ga je vanaf nu anders doen?

Neem de tijd om deze intentie, deze verandering in jezelf te ankeren. Of schrijf het op een memoblaadje en hang het ergens op waar je het elke dag tegen komt.

 

Gun het jezelf, want jij  bent het waard!!!

Deel wat jij jezelf gunt, op welke manier dan ook, door iemand te bellen, te appen, op facebook, instagram of welke social media dan ook.

met #ikbenhetwaard.

Laten we zelfliefde de wereld in brengen.

 

Liefs Laila

× Waarmee kan ik je helpen?